overlevenopdegrens.punt.nl
Laatste artikelen

In het kader van de kerstgedachte..."vrede op aarde" en om te beginnen in mijn eigen huis. Maar ja..daar is het oorlog. Stomme koude oorlog, want ik ben ziek en mijn vechtgenoot verwacht dan nog dat als hij een hele dag weg is geweest ik er gewoon op zit te wachten dat ie tegen me gaat lopen kakelen over de dierengeur hier in huis. (die ik niet ruik want strontverkouden)

Ja natuurlijk zit ik daar gewoon op te wachten, met kapot gehoeste ribben, spieren die een week geleden al door de huisarts bestempeld werden met "overbelast"...en dat nu dus in het kwadraat zijn en een stem waar Amy Winehouse jaloers op zou zijn geweest als ze nog zou leven!

Zo stom he..dat ik dan niet sta te springen op zijn commentaar. En nog veel stommer dat ik dan nog het lef heb om een reactie te geven van "mag ik eerst beter worden" als meneer roept dat de dekentjes van de bank gewassen moeten zijn voordat HIJ (let op, HIJ) visite krijgt voor zijn verjaardag.

Ach, natuurlijk ligt het allemaal aan mij. Hoe haal ik het dan ook in mijn hoofd om een man te verlangen die in ieder geval zijn best doet om op een beloofd tijdstip thuis te komen zodat ik met mijn kinderen nog iets leuks kan zien. (hey..ziek of niet, voor mij is het ook 2e kerstdag en zou het toch wel prettig vinden om ze nog héél eventjes te zien) en die dan zegt "goh schat, je moet eerst maar even goed beter worden, als je zo bent dan slaan we mijn verjaardag wel over". En zo'n man die dan ook nog zegt van "hey, ik was die dekentjes van de bank wel even hoor, haal de stofzuiger wel door de kamer en oh, zal ik de honden ook nog even uitlaten?

Maar ja..dromen zijn bedrog he...altijd al zo geweest. Dus mijn man vindt gewoon dat het hier netjes en schoon moet zijn en moet ruiken en dat ik daar maar voor moet zorgen, of ik nu ziek ben of niet. En dat ik niet moet zaniken als hij 10 minuutjes later binnen is als afgesproken en ik dus niet relaxed met mijn kids iets kan kijken. (dat niet relaxed is trouwens mijn eigen schuld omdat ik me dan weer op loop te fokken...dus oke..ligt echt aan mezelf) En dat het allemaal netjes moet zijn voordat HIJ zijn verjaardag viert en visite verwacht. (met of zonder mij, dat schijnt toch geen verschil te maken)

Ondertussen ben ik het ziek zijn méér als spuugzat. Loop namelijk al 2 weken te kwakkelen en het schiet gewoon niet op. Daar word ik ook geen vrolijker mens van, eerlijk is eerlijk. Maar ja..als manlief ziek is dan moet de hele goegemeente rekening houden met meneer en al zijn klachten, en moet ook elk pijntje tot in details vermeld worden. Ben ik echter zo beroerd dat ik niet meer tot mijn normale dagelijkse bezigheden in staat ben, dan wordt er toch nog gewoon van mij verwacht dat ik alles doe. Niet zeuren en gewoon doorgaan. En dat ik vooral luister naar wat er allemaal vooral niet deugt hier in huis. (en goh...dat is wel heel veel hoor).

Oke..ik heb gewoon de pech dat ik altijd ziek ben door mijn lichaam, dat ik zo ontzettend veel mankeer dat er altijd wel iets pijn doet en er altijd wel weer iets uitvalt. En dat ik dan nog gewoon altijd doorga en veel meer aanpak dan goed voor me zou zijn. En manlief weet niet beter. Dus die houdt er ook geen rekening meer mee. (waarom zou hij, als ik het zelf al niet doe). Daarnaast is het ook nog eens een "man"...dus dat werkt sowieso al tegen.

Ach..het gaat wel weer een keer over. Tig keer slikken en weer doorgaan toch? Gelukkig is dit jaar bijna ten einde, op naar een nieuw jaar!

Oh ja...2013. Het wordt mijn jaar...dus:

- aan mijn oudste, de deur zalt altijd op een kier blijven staan voor je, net zoals ik ook altijd van je zal blijven houden. Je bent en blijft tenslotte mijn kind. Ik heb bijna 19 jaar voor je gevochten, en zal dat ook altijd voor je blijven doen. Maar de afstand die je zelf bewust genomen hebt zul je ook zelf weer moeten overbruggen. De deur blijft hier altijd open voor je, je zult er alleen zelf doorheen moeten stappen.

- aan al mijn spoken uit het verleden. ROT OP!!!!!! Jullie hebben genoeg van mijn leven genomen/gekregen/gepakt. En ik ben er klaar mee. LAAT ME MET RUST!!!! Er zijn kansen genoeg geweest om mijn leven over te nemen...nu pak ik hem zelf weer. Uiteindelijk ben ik degene die beter uit de therapie zal komen. Jullie hebben genoeg van me afgenomen, genoeg van mijn persoonlijkheid kapot gemaakt. Met datgene wat nog over is ga ik verder. En daar passen jullie niet meer in!

Dag 2012....kutjaar!

 

 

Reacties
Bij whatsapp heb je me geblokkeerd...
op mails reageer je niet...
als ik bel neem je niet op..
sms-jes blijven onbeantwoord..

 
Schijnbaar heb jij een keuze gemaakt, maar niet het lef om deze mij persoonlijk te brengen. Een keuze die je ongetwijfeld ingepraat is..en voor jou nu wel zo makkelijk.
 
Opnieuw gedumpt door je. Tot het volgende moment waarop ik weer goed genoeg ben voor je..mijn deur zal toch altijd voor je open blijven staan, en dat weet je. Dat weet je verdomd goed. 

Heb ik het verdiend? In jouw ogen waarschijnlijk wel. Even vergeten dat er ook nog andere kanten aan verhalen zitten. Het is zo zonde...we waren zo'n stuk de goede kant op aan het gaan. De gesprekken die we hebben gevoerd, het feit dat je hier wilde gaan leven. Alles weer weggevaagd door de beelden die je voorgeschoteld krijg...en je met alles wat je in je hebt opneemt.
 
Zeg het me dan gewoon. Vertel het me dan gewoon, dat ik in jouw ogen niet meer besta. Negeer me niet op alle mogelijke manieren maar zeg gewoon waar het om draait. Heb dat lef dan gewoon. Jij kunt mij wel uit jouw leven gooien, maar het zal je nooit lukken om jou uit dat van mij te halen. Ik heb je gedragen onder mijn hart, ik heb je voelen en zien groeien. Ik heb keihard voor je gevochten, op vele fronten. Je zult altijd een deel van mij zijn en blijven, ook al wil je dat niet. Je kunt jou niet uit mij halen...dat kan niemand. Ik ben jouw moeder, en dat zal ik ook altijd blijven. Of je dat nu wilt of niet. Daar verandert niemand iets aan!
 
mama
 
 
 
 
Lees meer...   (1 reactie)
Zo..dat is snel...net een paar sessies gehad en nu al aan het twijfelen of ik doorga. Natuurlijk ga ik door..maar toch. Vorige week moest ik mijn verhaal vertellen. Tsja...dat is dus een kwestie van de kraan open zetten en vervolgens een overstroming krijgen. Uiteindelijk ben ik dan ook door de psych gestopt. Het was té veel, de rest van de groep kon het niet meer behappen. En ik vloog door al mijn eigen grenzen heen. Ratelen ratelen ratelen...binnen de kortst mogelijke tijd proberen om álle shit in één keer neer te leggen. En er dan maar weer zo snel mogelijk van af zijn. Maar ja. Zo werkt het dus niet. 
 
Gisteren een terugblik op vorige week. Met commentaar van een mede cursist. Die zichzelf afvroeg waarom hij me niet al eerder had laten stoppen, omdat het té veel was, omdat de groep het niet kon handelen, omdat ik alle contact met mijn omgeving kwijt was. En me verweet dat ik me had moeten afvragen of de groep mijn verhaal wel aankon....pffffffffffff
 
De psych besprak het. Mijn schema's gilden allemaal tegelijkertijd, die van mede cursist ook. Hoe moeten we er anders mee omgaan, hoe moeten we er naar kijken. En vervolgens de vraag hoe ik het vond, de opmerkingen naar mijn kant. Tsja..dubbel dus. Natuurlijk mag iedereen zeggen wat hij/zij er van vindt. Maar aan de andere kant voel ik me aangevallen én onveilig. Want als ik daar mijn verhaal niet kan en mag vertellen, waar dan wel? Dus sluit ik me weer op, en af. Achter mijn eigen muur. Dat resulteerde er dus in dat ik de rest van de therapietijd heel stil en gesloten was. Wel geluisterd maar niet gesproken. In mijn eigen wereld.
 
Maar ja..in mijn koppie staat het niet stil. Dus maalt het vandaag de hele tijd al door mijn hoofd, met alle emoties van dien. Verdrietig maar ook boos. Opstandig maar ook vertrapt. Mijn 1e gevoel is vluchten, weg van mensen die me pijn doen. Weg van confrontaties en dus weg van therapie. Maar daar ga ik niet voor. Dus hoe hard mijn schema's nu ook gillen dat ik weg moet blijven, ik vecht er keihard tegen, ik gá door!
 
Gelukkig laat mijn lieve lijf me ook niet met rust. Met een beetje "geluk" word ik dit jaar nog 2 x geopereerd. Aan beide handen. Operatie stelt niks voor, het revalideren des te meer. 6 weken duren lang als je een hand nauwelijks mag gebruiken. Kijken hoe we dat dus weer gaan oplossen!!!
 
Leven blijft geweldig! 
Lees meer...
Oke...de start heb ik gehad. Een paar dagen geleden de eerste keer groepstherapie gehad. Spannend! Loop ondertussen (weliswaar met tussenpozen) al zo'n 20 jaar in therapie maar nog nooit in groepsverband gehad. Afwachten dus hoe dit gaat uitpakken. 
 
Ik krijg nu schemagerichte cognitieve gedragstherapie. Moeilijke woorden die gewoon inhouden dat er geprobeerd gaat worden om mijn gedrag en emoties om te turnen zodat ik eens een keer anders reageer dan dat ik altijd gedaan heb. Oftewel..niet bij voorbaat al denken dat ik een mislukkeling ben en niets waard ben als iemand eens boos is op me ofzo. 
 
Oke...ieder mens heeft schema's. Dat wat je als kind ingeprent krijgt ga je de rest van je leven gebruiken, tenslotte is dat de manier waarop je het geleerd hebt. Bij de psychologische testen scoorde ik het hoogst op de volgende 4 schema's (hoogste score bovenaan en dan aflopend) : 
 
- kluwen:
 
Dit schema verwijst naar een patroon waarbij je teveel emotionele betrokkenheid ervaart bij anderen, meestal is dat dan bij de ouders en/of de romantische partners. Het kan ook dat betrokkene te weinig individuele identiteit of innerlijke richting (sturing) heeft, waardoor er een gevoel van leegte of verwarring of onhandigheid of doelloosheid komt. Dit schema wordt veroorzaakt door ouders die erg controlerend zijn, of misbruikend, of overbeschermend, of overbezorgd zodat het kind ontmoedigd wordt in het ontwikkelen van een apart gevoel van eigenwaarde.
 
- wantrouwen/misbruik:
 
Verwijst naar de overtuiging dat anderen uiteindelijk op een of andere manier misbruik van hem zullen maken. De cliënt verwacht dat anderen met opzet van hem/haar zal profiteren, dat anderen hen zullen pijn doen, bedriegen, of naar beneden halen. De persoon gelooft dat hij altijd aan het korste eind zal trekken. Ze denken vaak in termen van je kan best eerst in de aanval gaan of achteraf wraak nemen.. “Mensen zijn niet te vertrouwen.”"
 
- zelfopoffering: 

Dit schema heeft betrekking op de overmatige of overdreven opoffering van je eigen behoeften om anderen te helpen.

De belangrijkste redenen daarvoor zijn : pijn voorkomen bij anderen; om te vermijden om zich egoïstisch te voelen, of om het contact te behouden met anderen, wanneer ze aandacht geven aan hun eigen verlangens, voelen ze zich vaak schuldig. Ze zijn acuut overgevoelig voor de pijn van anderen. Om dit te voorkomen geven ze voorrang aan de behoeften van anderen tegenover die van henzelf. Ze krijgen vaak een gevoel van verhoogde eigenwaarde of een gevoel van betekenis als ze anderen helpen. In de kindertijd merk je vaal parentificatie, d.w.z. dat de persoon overdreven verantwoordelijk moest zijn voor één of beide ouders.

 
- onvoldoende zelfcontrole:
 
Dit schema heeft berekking op het onvermogen om alle frustraties te tolereren die je voor het bereiken van je doelen tegenkomt, ook het onvermogen om uitdrukking te geven aan impulsen of gevoelens te beheersen. Als er echt gebrek aan zelfcontrole is, dan zal extreem, crimineel en verslavend gedrag het leven van de cliënt beheersen. In een mildere vorm, wordt er overdreven nadruk gelegd op het vermijden van ongemak: vermijden van pijn, vermijden van conflict, vermijden van confrontatie, vermijden van verantwoordelikheid, of vermijden van inspanning en dit ten koste van persoonlijke vervulling, engagement en integriteit 

 
 
Heftig? Ja! Confronterend? Ja! Herkenbaar? Ja!! Goh...kan genoeg situaties opnoemen waarbij bovenstaande schema's in werking werden gezet. En nu? Het schema "kluwen" en "wantrouwen" zijn het hardnekkigst aanwezig. Niet ongegrond trouwens. Genoeg meegemaakt waardoor ik zo wantrouwig ben geworden. Vertrouwen geven aan mensen zorgt er alleen maar voor dat ik pijn gedaan word, dat mensen me kwetsen en over me heen walsen. Dus staat vertrouwen synoniem aan pijn. Maar goed, die gedachten moeten dus omgevormd gaan worden. Kluwen, het schema waarbij alles door elkaar gehaald is, waarbij ik de verantwoordelijkheid van anderen bij mij neerleg. Waardoor ik me verantwoordelijk voel voor dingen die door anderen gedaan zijn. Maar me ook verantwoordelijk voel voor de gevoelens van anderen, en dus regelmatig over mijn eigen grenzen heen ga om maar vooral anderen niet te kwetsen..en dan zit je dus weer in het schema opoffering. 

Eerste sessie gehad. Er gaan er nog een hele hoop volgen. En hopelijk met uiteindelijk een resultaat waarin ik er zelf veel beter uit ben gekomen. Waarin ik grenzen durf te stellen, voor anderen maar bovenal voor mezelf! Maar voordat ik zover ben moet ik door heel veel pijn heen, en ik hoop dat het schema zelfcontrole me daar geen parten in gaat spelen...want vermijden en ontwijken is een punt waar ik wel heel sterk in ben. Vluchtgedrag noem ik het in mijn eigen woorden...geen zin om de pijn te voelen en er dan maar voor wegrennen. Maar uiteindelijk zal ik daar nooit beter van worden.
 
De weg is lang en vol obstakels..maar ik ga er voor en ik ga er door!!!
 
Wordt vervolgd....
 
 
Lees meer...
Tsja...het andere log bevalt me helemaal niks..en bij punt kan ik nog geen nieuw log aanmaken omdat ze met een verhuizing bezig zijn...en mijn kop loopt helemaal over...ik verzuip! Lichamelijk is een puinhoop, waarschijnlijk meer tumoren in mij dan dat we weten, ik mankeer van alles, het één na het ander wordt niet meer opgenomen, doodmoe word ik er van, letterlijk en figuurlijk. Een ouder die zich net niet doodzuipt..(deed ie ut maar)...een oudste waar het contact weer beter meer ging maar weer opgeslokt is door haar zaaddonor (vader dus) en dus weer uit onze handen wegglibt....middelste heeft al een stempel...jongste nog niet maar voldoet aan alle voorwaarden ervan...
 
oftewel: AAARRRRRGGGGHHHHHHHHHHHHHHHHHHH
 
ben er weer..moet wel...helaas. 
Lees meer...   (1 reactie)
ik heb besloten om te stoppen met dit log. Al een paar maanden geen laptop meer waardoor ik bijna niet meer online ben en dat bevalt me beter als ik ooit had kunnen denken. Daarnaast herinnert dit log me aan zo ontzettend veel pijn, pijn die ik toch wel voel en onderdeel is van mijn leven zonder dat ik er extra mee geconfronteerd word. Daarnaast start ik binnenkort weer met therapie. Intensief want wekelijks voor minimaal een half jaar. En dat gaat heftig worden. Voor mij en voor de mensen om me heen. Afscheid nemen, ik moet leren om mensen, dingen, herinneringen los te laten, net zoals ik wil dat mensen mij loslaten. Laat me los. Laat me gaan, laat me vrij. Het is goed zo.
Lees meer...   (3 reacties)
Deze week heb ik een gesprek gehad met de ggz-arts. Ik ben weer eens om hulp wezen vragen. Tijdens het gevecht met/tegen/om mijn oudste, begin 2010, ben ik gestopt met de therapie die ik had. Al genoeg andere dingen aan mijn hoofd. 
 
Maar ja...al die andere dingen gaan nu zeuren. Ik word regelmatig s'nachts wakker met het beeld van een spartelend babytje in de buik van mijn dochter. Het laatste levende teken wat ik er van heb kunnen zien, tijdens een echo. 2 uur later was dat spartelende babytje er niet meer, weggehaald. Mijn dochter nog bleker dan bleek, nog magerder als mager, de trap af zien komen en gelijk meegenomen worden door de instantie waar ze toen verbleef. 2 minuten dag mogen zeggen, haar armen om me heen. "niet huilen mam, alsjeblieft niet huilen mam, ik huil ook niet". Snap nu nog steeds niet dat ik heelhuids thuis ben gekomen, jankend door de grote drukke stad heen rijdend. Haar kindje, mijn kleinkind, had nu een jaar geweest. En het doet pijn. Mijn dochter heeft een beslissing genomen waar ze nooit 100% achter heeft gestaan, mede bepaald door jeugdzorg.
 
Al die dingen, de fouten die er gemaakt zijn, door mij, door mijn dochter, door mijn ex, door de instanties, door iedereen die met de situatie te maken heeft, het speelt en spookt door mijn hoofd. Vraagt ruimte die eigenlijk opgevuld moet worden met andere dingen. En dwars door al die spoken in mijn hoofd loopt die hele grote lijn vol oud zeer. Dingen uit mijn verleden waar ik nog steeds niet klaar mee ben. Fouten die ik jaren geleden gemaakt heb maar die nog steeds in situaties opspelen. 
 
Het positieve was, tijdens het gesprek, dat ik niet voor de borderline in therapie hoef. Omdat ik de borderline onder controle heb, mezelf in dat stuk redelijk onder controle heb. Mijn kinderen niet tekort komen door mijn persoonlijkheidsstoornis, ik voor hun goed ben. Nu nog voor mezelf. 
 
Ik ga een nieuwe therapie krijgen. Na al bijna 20 jaar met tussenpozen therapie gehad te hebben ga ik nu in groepstherapie. Het wordt schema-therapie. Het wordt zwaar, heel zwaar. Mijn gedachtengang die ik al jaaaaaaaaaaaaaren in stand hou omvormen tot reëlere beelden. Ik ben geen slechte moeder, ik ben geen slechte partner, ik ben geen slecht mens. Nu moet ik het alleen nog zelf gaan geloven. Schema-therapie. Het omvormen van je gedachtengang. Het graven in de onderliggende lagen, waarom denk ik zoals ik denk, waar komt dat gevoel vandaan, wie heeft me dat aangepraat/aangedaan.
 
Enerzijds zie ik er gigantisch tegenop. Wéér door al die ellende heen. Aan de andere kant heb ik er zin in, ben ik er klaar voor. Schoon schip maken en alle lelijke schepen achter me verbranden. 
 
2012 wordt het jaar waarin ik aan mezelf ga werken, maar nu écht!! 
Lees meer...   (1 reactie)
Ik ben op. Gewoon, lichamelijk & geestelijk volledig op, leeggezogen, kapot. Zoveel jaren zoveel energie in zoveel verschillende mensen gestoken die niets anders konden dan teren op mijn energie dat ik nu gewoon niet meer kan.
 
Zoveel vertrouwen gegeven aan mensen die me zo ontzettend belazerd hebben, beloftes die bij mij heel zwaar lagen, heel diep zaten, en voor degenen die mij die beloftes deden totaal géén waarde hadden. En met het breken van hun beloftes brak er ook weer een stuk van mij af, van mijn vertrouwen in de mensen, van mijn eigenwaarde, mijn zelfdunk. Maar voor die mensen is dat niet belangrijk. Zij leven rustig verder. In alle onschuld. Denkend dat het allemaal wel mee valt..niet wetende (of niet willen weten) wat ze bij mij voor schade hebben aangericht. 
 
Ik ben 40, ik ben moe. Op. Alle onuitgesproken zaken vreten aan me, knagen aan me. Alles wat gedaan en gebeurd is maar waar niet over gesproken wordt voelt als ratten die langzaam maar zeker mijn lichaam opvreten. 
 
Ik haat de mensheid in het algemeen en sommige mensen in het bijzonder. Om wat men al dan niet moedwillig aanricht bij anderen. Om het totale onbegrip en het ontzettend egoistische karakter van mensen die alleen maar aan hun eigen belang en eigen gewin denken, en daardoor figuurlijk over lijken gaan. 
 
Ik haat mijn partner op de momenten dat hij finaal over mij heen walst. Hij, JUIST HIJ, zou als geen ander moeten weten dat ik iemand ben die niet verstandelijk leeft maar gevoelsmatig. Juist hij zou moeten weten dat alles bij mij een gevoelskwestie is, dat emoties mijn zwakke plek zijn, altijd net iets extremer als bij "gewone" mensen zonder stempeltje. En JUIST HIJ ramt dus altijd dwars door mijn gevoelens en emoties heen. Zit ijskoud naast me als ik hier lig te janken en zo'n ontzettende pijn voelt. Hij stapt letterlijk & figuurlijk over mij en mijn gevoelens heen. niet belangrijk genoeg. Als hij zijn zin maar krijgt!
 
Ik haat de schade die me bewust is aangedaan door mensen die eerst mijn vertrouwen gepakt hebben, en dat vervolgens volledig in stukken hebben vertrapt toen ze het hadden. Nog meer wonden in mijn ziel. Ik haat alle roddels en verhalen over mij, gebaseerd op fabels of feiten die zwaar overtrokken zijn.
 
Ik haat het feit dat iedereen maar denkt dat ik wel overal doorheen ga...dat ik wel doorga. Dat mensen van me verwachten dat ik weer lief en leuk en aardig ben, omdat zij dat willen. Dat ik maar "vergeven & vergeten" moet, maar ondertusssen wel gewoon dagelijks die klotestrijd aankan tegen alle emoties in mijn kop die me verrot maken. De mensen uit mijn naaste omgeving die vinden dat ik niet terug mag kijken maar vooruit moet kijken, want anders kan ik niet door. Maar ondertussen vergeten ze wel dat elke klap die zij me toegooien weer een stuk van mijn zijn afbreekt. Wat me overkomt  maakt me tot wie ik NU ben. 
 
En wie ben ik NU?? Niets meer en niets minder als een zombie, elke seconde vechtend tegen de gigantische pijn in mijn hart & hoofd, me aangedaan door mensen die dan zelfs nog durven te roepen dat ze "van me houden". Maar ze houden niet van mij, ze houden alleen maar van zichzelf, en willen dat ik doe wat zij van mij verwachten.
 
Masker op & doorgaan...net zolang tot ik echt volledig breek. Kijken wie er dan het hardst staat te janken..........!!!!
Lees meer...   (1 reactie)
Mijn partner was aan het klussen...dat vond ik fijn. Totdat mijn partner klaar was met klussen, en alles achterliet zoals het was. 
 
Er van uitgaande dat mijn partner zijn eigen troep wel weer zou opruimen, vroeg ik of hij nog iets ging doen.
 
"Nee", was zijn antwoord. "ik ben daar klaar". 
 
Oh..en de zooi dan??? 
 
tsja..die was dus voor mij. Onder die zooi hoort een grote bench. Die dus pontificaal naar het midden was geschoven waardoor we geen  kant meer op konden zonder eerst over die bench heen te moeten klimmen. Dus zei ik...en die bench dan.
 
En toen kwam het mooiste..ik citeer partner nu even letterlijk: 
 
"die bench is niet van mij, ik heb die bench niet uitkozen en gekocht, ik heb geen plek voor die bench gezocht. Ik heb die bench nog nooit schoongemaakt en dat ga ik nu dus ook niet doen". 
 
Zo...PATS. Daar sta je dan. Hoezo gekleineerd?? Hoezo partner is dominant? Hoezo hufterig gedrag?? Oh ja..en als ik dan zeg dat hij een hufter is, want dat vind ik hem dus ook echt op dat moment, dan ben IK degene die "weer begint". Uhm....wie begon er nou dominant te doen??
 
Het leuke is...partner heeft medelijden met mijn moeder...omdat ze bij een dominante alcoholist blijft. Wat zou hij dan met mij hebben?? Alcoholist is hij absoluut niet, maar dominant in het kwadraat. En dát is nou net iets wat niemand hem zal geven. Om de een of andere vage reden schijn ik altijd op mannen te vallen die van buitenaf heel rustig, betrouwbaar en gemoedelijk lijken. Maar je weet het, stille wateren diepe gronden. En al die schijnbaar oh zulke rustige mannen waren uiteindelijk gewoon hele agressieve dominante figuren. Inclusief mijn huidige partner. 
 
Het frustrerendste is dan nog wel dat ik dus inderdaad zo'n trut ben die de bench dan maar weer op ga ruimen. Ik moet wel. Want als ik het niet doe dan gebeurt het dus ook echt niet. En ik ben de enige die er last van heeft. Want die paar uur per week die partner thuis is interesseert het hem echt niet hoe het er hier uit ziet. En ik zit hier 24/7, dus als ik ergens last van heb dan moet ik het opruimen. Simpel toch? 
 
Maar.....als ik nu eens net als partner redeneer. Dan hoef ik zijn was dus niet meer te doen. Want het zijn niet mijn kleren. Ik maak ze niet vies, ik trek ze niet aan. Scheelt mij weer werk. En dan hoef ik ook niet voor hem te koken, want ik eet zijn eten niet op. En dan betaal ik voortaan van alle rekeningen maar de helft, want die andere helft is dan zijn pakkie aan en niet die van mij.
 
Het grappige is, als ik dit nu zeg, dan overdrijf ik, en trek ik dingen uit hun verband, en snap ik het allemaal niet. Dat zal vast wel. Maar toch snap ik niet hoe hij het verdomme zijn strot uitkrijgt om keihard te roepen dat het niet "zijn bench is, hij hem niet gekocht heeft en er geen plek voor heeft gezocht, hij hem nog nooit schoongemaakt heeft en dat dus ook gewoon echt niet gaat doen"!! 
 
Nog grappiger is dan wel dat hij ooit een keer zwaar pissed was op een collega van hem. Die zijn werk deed en als hij klaar was alles achterlief zoals het was, inclusief de teringzooi. En dat liet liggen voor zijn collega's. Goh, wat was partner kwaad. Dat was toch geen stijl, zo ging je toch niet met mensen om, je eigen zooi ruim je toch gewoon op!!!
 
En dát snap ik dus inderdaad niet. Zoiets noemen ze geloof ik de splinter in het oog van een ander wel zien maar de balk in je eigen oog niet!!!  Want wat is partner dan meer als zijn collega...als partner alles achterlaat en dan zelfs het godvergeten lef nog heeft om gewoon keihard duidelijk te maken dat IK zijn zooi op moet ruimen??????????
 
Mijn partner begrijpt niet dat mijn moeder bij mijn dominante alcoholistische vader blijft. Ik snap niet dat ik de dominante hufterige buien van mijn partner over me heen laat gaan. En het ergste is nog wel..dankzij die dominante hufterige teringbui van partner kan ik niets behalve in elkaar kruipen. 
 
En partner heeft zijn zin. Want niet alleen heb ik ZIJN zooi opgeruimd, van frustratie en pijn heeft de landkaart op mijn arm er ook weer een aantal hoofdwegen bij gekregen. Nog meer littekens op mijn lijf die hem herinneren aan ZIJN superieuriteit. Aan hoe geweldig hij is in het kleineren en kapot trappen van zijn vrouw.
 
Gefeliciteerd. En bedankt..voor nog meer pijn! 
Lees meer...
Laatste tweets
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl